Sammie ‘Sancho’ Hemelsoen (22) maakt absurde film en gekke kleren
“Het leven is een mop”
Als er iemand opvalt tussen de grijze massa in Gent dan is het wel Sammie Hemelsoen. De jonge West-Vlaming is gebeten door de filmmicrobe. Sinds zijn zestiende rollen er onafgebroken ideeën voor absurde filmpjes uit zijn geest. Niet zonder succes, hij won er al enkele prijzen mee op kortfilmfestivals. Nu is hij aan een eigen kledingcollectie begonnen. Vandaag heeft hij zijn grapjas aan. Ovenwanten als zakken en grapjas in stoffen letters op de achterkant genaaid. Het valt niet mee, kan u denken, om zo absurd door het leven te gaan. Maar Sammie zegt: “Het leven is een mop”.
Hoe zou je je werk beschrijven?
“Origineel, fris, vernieuwend, grappig, ab-surd en surreallistisch.”
Wat heeft je de impuls gegeven om zo’n filmpjes te maken?
“Op mijn zestiende kreeg ik een heleboel ideeën voor absurde sketches. Als er iets grappigs gebeurde kon ik dat invullen met mijn fantasie. Dat vertelde ik dan aan men-sen en ze bleken dat grappig te vinden. Toen kreeg ik het idee om mijn ideeën bij te houden in een boekje en later te verfilmen.”
Waar haal je je inspiratie?
“Eigenlijk nergens. Mijn inspiratie komt van-zelf. Ik hoef niet naar een foto of schilderij te kijken om een goed idee te krijgen. Alles gebeurt spontaan.”
Zijn er voorbeelden die je volgt?
“Eigenlijk maar één: Smack The Pony. Een serie met sketches uit Groot-Brittanië Dat was helemaal in de lijn van wat ik wou doen.”
Je bent dan filmschool gaan volgen. Wat zijn je ervaringen daarmee?
“Heel slecht eigenlijk. Ik heb op het KASK (Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, red.) gezeten in Gent. Daar moest je eerst leren werken met pellicule. Ik had iets grappigs gemaakt, maar de leraren konden dat niet appreciëren. Eigenlijk waren ze over het algemeen negatief. Ze zeiden dat de humor flauw was terwijl heel de klas op de grond lag van het lachen. Zo maakte ik ooit een videoclip: Japanese girl. Op school hebben ze mij daarvoor gebuisd. Dat filmpje kreeg dan wel de prijs voor beste videoclip op het FEST filmfestival in Portugal. Ergens toont dat wel dat ze subjectief zijn in het KASK.”
Vertel eens wat meer over die clip?
“Iemand uit het Big Brother huis, Bert Super-trooper, had een oproep gedaan in het KASK. Ze zochten iemand om een videoclip te draaien. Ik was de enige die had gerea-geerd Het nummer werd geschreven door Danny Mommens, gekend van Vive la fète. Els Pino acteerde in de clip. Spijtig genoeg was er geen budget voorhande. Het was wel snel werken dus heb ik Pino niet lang ge-zien. Maar ze was wel heel professioneel. Het was een toffe ervaring. De clip is enkele keren vertoond op JIM, maar is spijtig ge-noeg nooit een hit geworden.”
Op welk werk ben je trots?
“Hyperventilator, een poëtische kortfilm over het energieprobleem. Een meisje staat voor een windmolen en begint te blazen. De windmolen begint te draaien en voorziet zo een hele stad van energie. Het meisje blaast alle lucht uit haar longen en valt met een blauw gezicht neer op de grond.”
Je maakt je eigen kleren. Wat was de aanleiding?
“Op mijn negentiende trok ik mijn kleerkast open en realiseerde me dat ik de inhoud niet interessant vond. Als je iets origineels wil dragen moet je meestal veel geld uitgeven. Tijdens een yogasessie kreeg ik opeens een visioen en vanaf dan ben ik zelf kleren be-ginnen maken. Ik heb dan de lelijkste broek uit mijn kast genomen en er een slang aan-genaaid met een tong als rits. Het is de be-doeling van te vernieuwen. De kleding van de mensen is gewoon lelijk. Enkele van mijn ontwerpen liggen nu te koop in de Zoot in Gent. Dat is een tweedehandswinkel waar vroeger al enkele ontwerpers hun kleren tentoongesteld hebben. Mijn collectie oor-bellen zal er te koop zijn. Zo heb je bijvoor-beeld kapitein Haak, de haak zit dan door je oor. Nu maar hopen dat er genoeg open-minded mensen rondlopen die zo’n dingen leuk vinden.”
Wat verwacht je hiervan?
“Graag zou ik een eigen winkel beginnen en dan nog liefst een eigen winkelketen. Ik heb mijn ideeën beschermd. Alles is gefotogra-feerd en verstuurd naar mijzelf in een geslo-ten pakket. Zo ben ik er zeker van dat niemand anders met mijn ideeën zal gaan lopen.”
Word je soms niet achternagekeken op straat?
“Eigenlijk valt dat best mee, de meeste reac-ties zijn positief. Het enige negatieve dat ze me ooit nariepen was dat het nog geen car-naval was.”
Is het makkelijk jouw passie te combineren met een gewone job?
“Nee, maar je kan niet anders. Ik moet ook geld verdienen. Werken doe ik in Gent en dat is ver van waar ik woon (Diksmuide, red.) dus mijn rit op de trein is het ideale moment om mijn ideeën verder uit te wer-ken.”
Als je later succes hebt en je komt een oudleerkracht tegen hoe zou je dan reageren?
“Omdat er geen persoonlijke aanpak was in het KASK heb ik niet echt wraakgevoelens. Ze konden mij gewoon niet helpen. Je moet zelf veel inzicht hebben om humor te maken en dat hadden zij niet. Het zijn gewoon heel arrogante, bekrompen mensen. In mijn tijd op het KASK heb ik wel veel beledigingen naar de school toe in mijn filmpjes gestoken. Zo had ik een aftiteling gemaakt waar KASK verscheen met op de achtergrond een toi-letpot. Toen verdween de S. Het grappige was dat ze over dat filmpje wel positief wa-ren.”
Wie meer wil weten over Sammie of zijn werk eens wil bekijken kan steeds terecht op www.sancho.be
